الْارْضَينَ السَبْعِ ، و ما فيهنَّ وَ ما بَيْنَهُنَّ وَ رَبِّ العرش العَظيمِ ، وَ الْحَمْدُ للَّهِ رَبِّ العالمين . يعنى نيست خدايى مگر خداى بردبار جودكننده ، نيست خدايى مگر خداى بلند مرتبهء بزرگ ، پاك است خداى پروردگار آسمان‌هاى هفت‌گانه - و ممكن است كه مراد آسمان‌هاى هفت ستارهء سيّاره باشد - و پروردگار زمين‌هاى هفت‌گانه - يعنى هفت اقليم يا هفت طبقهء زمين ، و احتمالات ديگر نيز گفته‌اند - و آنچه در آنهاست از ستاره‌هاى فلك‌هاى جزئى كه در آسمان‌ها است ، و معدن‌ها و چشمه‌ها و مانند آنها كه در زمين‌ها است ، و آنچه در ميانهء آنها است از ملائكه و جن و انس و غير آنها ، و پروردگار عرش عظيم - و ممكن است كه مراد فلك نهم باشد كه ناميده مىشود به فلك الافلاك و فلك اطلس - و سپاس مر خداى را كه پروردگار هر كس و هر چيز است . و اين دعاى شريف نيز سنّت است كه خوانده شود در قنوت اللَّه‌مَّ اغْفِرْلَنا وَ ارْحَمْنا وَ عافِنا وَ اعْفُ عَنّا فِي الدُّنْيا وَ الاخِرَةِ إنَّكَ عَلى كُلِّ شىءٍ قَديرٌ . « 1 » يعنى خداوندا بيامرز ما را و رحمت كن ما را و عافيت ده ما را و عفو كن از ما در دنيا و آخرت به درستى كه تو بر هر چيز به غايت توانايى . و ديگر ادعيهء بسيار وارده شده در قنوت و مقام گنجايش ذكر آنها را ندارد . چهارم : تعقيب ، يعنى اشتغال به دعا و ذكر حق تعالى بعد از اتمام نماز و اداى سلام ، و اگر نشسته باشد وقت اشتغال به تعقيب رو به قبله در همان موضعى كه نشسته بود در وقت نماز و با طهارت باشد بهتر است . و حصرى از براى اذكار و ادعيّهء آن نيست به سبب بسيارى آنچه وارد شده از آن در اخبار صدق آثار و افضل آنها است تسبيح حضرت فاطمهء زهرا عليها السلام . پس روايت شده به سندى صحيح از حضرت ابى عبداللَّه عليه السلام كه هر كه تسبيح كند تسبيح فاطمهء زهرا عليها السلام پيش از اين كه بگرداند پاهاى خود را از وضعى كه نشسته بود

--> ( 1 ) . وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 906 .